My students.

วันนี้เป็นอีกวันทำงานที่แสนเศร้าสำหรับครู ใกล้สอบปลายภาค ครูทุกคนก็จะคร่ำเคร่งกับการเก็บรวมคะแนนทั้งเทอมเพื่อเตรียมประมวลผลหลังการสอบ แต่แล้วก็ผิดหวังเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาเมื่อถามนักเรียนถึงงานที่สั่งต้องเรียบร้อยตามกำหนด ไม่มีแม้เสียงตอบรับว่ามีความคืบหน้าแต่อย่างใด นักเรียนไม่รู้หรอกว่าครูเศร้าอยู่ข้างใน ถามว่าครูโกรธเธอรึ ก็ไม่ใช่ แต่ครูลำบากใจที่จะต้องตัดเกรดให้เธอผ่านทั้งๆที่เธอไม่ทำอะไรเลยมานั่งเช็คชื่อในคาบเรียนไปวันๆ ความรู้ที่ครูให้ก็ลอยไปตามลม แล้วครูจะฝากอนาคตของชาติไว้ในมือใคร นักเรียนหลายต่อหลายคนเมี่อไหร่ที่ครูตั้งคำถามถึงประวัติศาสตร์ชาติไทย หรือประวัติศาสตร์ศิลป์ ไม่มีใครตอบคำถามครูแม้แต่คนเดียว ครูไม่รู้ว่าแก่นแท้ของชีวิตวัยเรียนของพวกหนูมันอยู่ที่ใหน เป้าหมายชีวิตคืออะไร นักเรียนกำลังทำอะไรอยู่ เคยฟังสักเรี่องที่ครูเล่าให้ฟังในห้องเรียนหรือไม่ ศิษย์เอ๋ยจงรู้เถิดว่า ครู-อาจารย์ปรารถนาสิ่งเดียวคือ ให้ศิษย์มีความรู้ไว้เลี้ยงตัวและดูแลบุพการียามแก่เฒ่า เป็นคนดีในสังคม แต่ยามนี้ครูเห็นแต่ความว่างเปล่า ไร้ซึ่งความหวังที่จะเป็นน้ำทิพย์ชะโลมใจ ให้ครูมีกำลังใจสั่งสอน ให้ความรู้เธออย่างเต็มกำลัง เพราะทุกสิ่งอย่างที่ครูพร่ำสอนลูกๆไม่เคยอนาธรต่อคำสอนเหล่านั้นเลย ครูเสียใจเป็นที่สุด